Miałam tego tekstu nie pisać. Bo to już jakiś czas po premierze, kto już miał obejrzeć to obejrzał, kto się miał popłakać to się popłakał, kto miał pięści zacisnąć, już to zrobił. A jednak nie mogę zaznać spokoju odkąd wyszłam z kina te kilka dni temu. Jako Matka przede wszystkim i jako Polka też. Dawno, bardzo dawno (o ile w ogóle), nie byłam na takim seansie po którym widzowie opuszczali by salę kinową w tak grobowej ciszy i to aż do wyjścia na zewnątrz budynku. I na tym właściwie mogłabym zakończyć to moje silenie się na recenzję, bo takie zachowanie widza mówi samo za siebie, choć było milczeniem. Więc to nie będzie recenzja, nie powiem Wam czy warto, czy nie warto oglądnąć Wołyń, nie ustosunkuje się do sytuacji geopolitycznej w latach poprzedzających rzeź wołyńską, nie skomentuje efektów specjalnych, budżetu filmu ani gry aktorskiej. Powiem Wam jednak, co ten film zrobił z moim - Matki sercem, a zrobił wiele złego.
